Praktyka powiększania

Powiększanie odbywa się w zasadzie tak jak w technice czarno-białej: wkładamy starannie odkurzony negatyw barwny do ramki negatywowej powiększalnika i nastawiamy żądany wycinek na ostrość na powierzchni maskownicy, już w ostatecznym formacie. Następnie zmniejszamy otwór przysłony obiektywu o jedną lub dwie działki. W głowicy filtracyjnej nastawiamy do prób filtrację wyjściową według uprzednich doświadczeń – albo wkładamy odpowiednie filtry do szufladki, jeśli pracujemy filtrami foliowymi. Przy tej filtracji naświetlamy pierwszą próbkę. Jeżeli format ostatecznego powiększenia wynosi 18×24 cm lub więcej, to dzielimy arkusz na ćwiartki, jeżeli 13×18 cm, to bierzemy pół arkusza. Tak otrzymany arkusik papieru kładziemy na ważnej części obrazu, przykrywamy kawałkiem tektury pozostawiając wąski pasek odkryty i naświetlamy przykładowo przez 5 sekund. Następnie przesuwamy nieco tekturę i eksponujemy przez dalsze 5 sekund. Powtarzamy to jeszcze dwukrotnie i otrzymujemy w ten sposób szereg naświetleń o czasach 5. 10, 15 i 20 sekund. Próbkę tę wywołujemy i suszymy, bo dopiero suchą odbitkę można bezbłędnie ocenić pod względem kolorystycznym i tonalnym – mokre papiery barwne wykazują charakterystyczną dla danego produktu dominantę barwną i są nieco jaśniejsze.

Jak przechowywać chemikalia

Większość chemikaliów potrzebnych do prac fotograficznych jest wrażliwa bądź na wpływ wilgoci, bądź na styczność z powietrzem, wysokie lub niskie temperatury. Jeżeli podlegają takim wpływom, psują się z czasem i stają się bezużyteczne. Najlepiej przechowywać chemikalia w szklanych pojemnikach; najmniej odpowiednie są papierowe torebki. Również tekturowe opakowania są niewłaściwe, bo pochłaniają i zatrzymują wilgoć. Słoje na konfitury – przechowywane w ciemności-świetnie nadają się do suchych substancji, brązowe butle polietylenowe lub szklane z gumowymi korkami-do roztworów. Szklane korki mają niefortunną skłonność do „zapiekania się” w szyjce butli. Aby je w takim przypadku obluzować, ogrzewa się szyjkę butli lekko dookoła płomieniem jednej lub dwóch zapałek, opukuje ostrożnie kawałkiem drewna i przekręca korek w kierunku przeciwnym do ruchu wskazówek zegara. Wkładając korek na powrót nie wolno zapomnieć o lekkim powleczeniu go wazeliną, aby sobie oszczędzić podobnych kłopotów w przyszłości.

Wywoływacze

Wszystkie wywoływacze są niezwykle wrażliwe na tlen, który pobierają z powietrza. Dlatego napełniamy butle roztworami podstawowymi aż po korek, aby usunąć powietrze. Jeżeli to jest niemożliwe, to wypełniamy resztę przestrzeni małymi szklanymi kulkami. Albo też wypychamy powietrze za pomocą chemicznie obojętnego, ciężkiego gazu (np. Protectan-Spray firmy Tetenal). Większe ilości podstawowego roztworu wywoływacza należy wlać do różnych małych butelek zamiast do jednej dużej butli. Wtedy otwieramy każdorazowo – i wystawiamy na działanie powietrza – tylko małą butelkę z niewielką ilością roztworu (która prawdopodobnie zostanie szybko zużyta), tak że główny zapas pozostaje nienaruszony. Woda amoniakalna i siarczek amonowy wydzielają pary; z tego względu trzeba je przechowywać z dala od innych chemikaliów oraz błon i papierów fotograficznych. Następujące chemikalia są niezwykle wrażliwe na wilgoci dlatego muszą być składowane w butlach ze szklanymi korkami, w zupełnie suchych, zabezpieczonych przed wilgocią pomieszczeniach: amidol, nadsiarczan amonowy, wodorotlenek sodowy, pirokatechina, glicyna, hydrochinon, metol, węglan potasu i pirogalol.

Jak przygotowywać roztwory

Dozowanym wywoływaczom, utrwalaczom itp. towarzyszy zawsze drukowana instrukcja, do której należy się bezwzględnie zastosować, jeżeli chcemy uniknąć błędów obróbki. Przygotowując roztwory, powinniśmy przestrzegać następujących reguł. Do rozpuszczania lub mieszania chemikaliów nadają się tylko pojemniki szklane lub ze stali nierdzewnej. Ebonit absorbuje niektóre chemikalia, które mogą później zanieczyścić inne przygotowywane roztwory. Pojemniki emaliowane pękają i rdzewieją, a czasem wydzielają też alkalia (co ma katastrofalne skutki dla wywoływaczy drobnoziarnistych). Naczynia ceramiczne glazurowane mają czasami rysy, do których dostają się chemikalia szkodliwe dla innych roztworów. Pracując według drukowanej recepty, trzeba zawsze rozpuszczać chemikalia w podanej kolejności. Nie należy nigdy dodawać nowego składnika, dopóki poprzednio wsypana substancja całkowicie się nie rozpuści. Przy odważaniu chemikaliów nie powinniśmy ich sypać bezpośrednio na szalę wagi, lecz kłaść po kawałku papieru na obie szale (dla zachowania równowagi) i następnie sypać daną substancję na papier – aby zapobiec jej zanieczyszczeniu przez inne chemikalia.

Etykiety

Każdą butlę z roztworem zapasowym należy po przygotowaniu zaopatrzyć w etykietę i wpisać na niej datę. Pozwoli to później ocenić, czy dany roztwór jest jeszcze zdatny do użytku. Jeśli chcemy wielokrotnie używać wywoływacza, to powinniśmy notować na butli liczbę wywołanych już błon, żeby się orientować w stopniu jego wykorzystania. Jest to potrzebne, by móc określić konieczne przedłużenie czasu wywoływania. Przed każdorazowym użyciem należy wywoływacz przefiltrować. Przelewamy go w tym celu przez lejek, w który luźno wkładamy kłębek waty, aby w ten sposób zatrzymać zamulenia, cząstki żelatyny i brudu, które inaczej mogłyby osiąść na błonie podczas wywoływania i spowodować powstanie plam. Przed filtracją upewnijmy się, czy wywoływacz jest ogrzany do prawidłowej temperatury roboczej. Rozpuszczalność większości chemikaliów spada mianowicie wraz z temperaturą; jeśli więc przechowujemy roztwory w temperaturze stosunkowo niskiej, to niektóre ich składniki mogą wykrystalizować i opaść na dno butli. Jeżeli przefiltrujemy taki roztwór przy temperaturze poniżej 20°C, to może się zdarzyć, że niechcący odfiltrujemy niektóre najistotniejsze składniki i cały roztwór stanie się bezwartościowy.

Fotografia zdjecia krajobrazow czym jest barwa jasnosc jasnosc we wnetrzach naturalnosc o 2 lista rozrywkowa cechy niefotogenicznosci nieporzadek i chaos nieprawidlowe swiatlo falszerstwo jak widziec fotograficznie rzeczywistosc o 3 lista rozrywkowa o 2 jak ksztaltowac obraz fotograficzny jak korzystac z energii elektrycznej przerwanie obwodu barwa przezroczy jak eksponowac przy swietle sztucznym o 4 lista rozrywkowa o 3 lampa blyskowa swiatlo decyduje o nastroju obrazu swiatlo wplywa na efekt swiatlocienia funkcja cienia cien jako forma o 5 lista rozrywkowa o 4 przerysowanie perspektywiczne obiektu papiery barwne wywolywanie swiatlo lampy przebieg pracy o 6 lista rozrywkowa o 5 praktyka powiekszania jak przechowywac chemikalia wywolywacze jak przygotowywac roztwory etykiety o 7 lista rozrywkowa o 6 woda do roztworow temperatura kapieli stezenie roztworow widzenie fotograficzne widzenie oka o 8 lista rozrywkowa o 7 reakcja oka czego nie widzi oko lustrzanki cechy fotogenicznosci pojecie cech fotogenicznosci o 9 lista rozrywkowa o 8 niedoskonale zdjecia niepewnosc poczatkujacego pojecie symbolu fotograficznego potrzeba sterowania podejscie do obiektu o 10 lista rozrywkowa o 9 ujecie cele ujec kierunek swiatla kontrast oswietlenia o 11 lista rozrywkowa o 10 sztuczne swiatlo swiatlo bezposrednie aureola i rozswietlenie nasadki zmiekczajace swiatlo odbite i przefiltrowane o 12 lista rozrywkowa o 11 stosowanie swiatla odbitego swiatlo dzienne zabarwione swiatlo niebieskie swiatlo swiatlo sztuczne o 13 lista rozrywkowa o 12 instrumenty astronomiczne lunety aparaty lunety i teleskopy pola gwiezdne o 14 lista rozrywkowa o 13 mglawice slonce i planety kontrast fazowy zywe preparaty mikroskopia interferencyjna o 15 lista rozrywkowa o 14 mikroskopia elektronowa skanowanie synchronizacja fotografia ultraszybka oswietlenie blyskowe o 16 lista rozrywkowa o 15 zrodla swiatla krotkie blyski szybkie fotografie urzadzenia synchronizujace materialy zdjeciowe lista rozrywkowa o 16